غزل ۶۲۵ - کجا به دام کشد سایه نهال مرا

کجا به دام کشد سایه نهال مرا
شکوفه خنده شیرست از ملال مرا ۱

فروغ گوهر من از نژاد خورشیدست
به خیرگی نتوان کرد پایمال مرا ۲

چنین که لقمه غم در گلوی من گره است
می حرام بود روزی حلال مرا ۳

چسان به خنده گشایم دهن، که همچون برق
لب شکفته بود مشرق زوال مرا ۴

پی شکست من ای سنگ، پر بهم مرسان
که می کند تپش دل شکسته بال مرا ۵

فریب عشوه دنیا نمی خورم صائب
نظر به حسن مآل است نه به مال مرا ۶