غزل ۶۲۶ - چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟

چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟
چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا ۱

چه غم ز آتش سوزنده چون خلیل مرا؟
که عشق او ز بلاها بود کفیل مرا ۲

چه حاجت است به رهبر، که گوشه چشمش
کشد چو سرمه به خویش از هزار میل مرا ۳

علاج تشنه دیدار نیست جز دیدار
به چشم، موج سراب است سلسبیل مرا ۴

نکرده است چنان عشق او سبکروحم
که کوه غم به نظرها کند ثقیل مرا ۵

هنوز در جگر سنگ بود چشمه من
که عشق کرد به لب تشنگان سبیل مرا ۶

نه هر شکار سزاوار تیغ استغناست
مکش به داغ جگر گوشه خلیل مرا ۷

چرا ستایش بخل از کرم فزون نکنم؟
که هست منت آزادی از بخیل مرا ۸

درین بساط من آن سیل پر شر و شورم
که بحر کوچه دهد همچو رود نیل مرا ۹

عزیز کرده عشق و محبتم صائب
شود ذلیل، فلک گر کند ذلیل مرا ۱۰