غزل ۶۳۱ - به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را

به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را
بس است آب دهن آسیای دندان را ۱

مدار چشم تفاوت ز پله میزان
یکی است سنگ و گهر، دیده های حیران را ۲

مکن به پرده ناموس عشق را پنهان
که بادبان نشود پرده دار طوفان را ۳

به احتیاط نفس کش به عاشقان چو رسی
که ناز زلف بود خاطر پریشان را ۴

کشیده دار عنان ادب به وادی عشق
که ریگ، خرده جانهاست این بیابان را ۵

بدوز چاک دلم را به رشته سر زلف
که نیست حاجت محراب، کافرستان را ۶

به طفل تخته تعلیم دادن استاد
اشاره ای است که آماده باش طوفان را ۷

غم مآل که دارد، که فکر جامه و نان
گرفته است درون و برون انسان را ۸

ز دل توقع آسودگی ز خامی هاست
قرار نیست به یک جای هیچ پیکان را ۹

فتاده است سر و کار من به صحرایی
که قدر ریگ روان نیست خرده جان را ۱۰

شکستگی نرسد خامه ترا صائب!
که سرخ کرد ز گفتار، روی ایران را ۱۱