غزل ۶۳۲ - احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را
گرفت خیل پری در میان سلیمان را ۱

شکار هاله بود ماه و آن خط مشکین
به دام هاله کشید آفتاب تابان را ۲

تن لطیف ترا عطر، خار پیرهن است
به بوی گل مگشا چاک آن گریبان را ۳

مشو ز حال دل ای یار تازه خط غافل
که نیست جز دل ما شمعی این شبستان را ۴

به حکمت از لب خود مهر خامشی بردار
به دست دیو مده خاتم سلیمان را ۵

ز جان درین تن خاکی مجوی جوش نشاط
که در تنور، نفس سوخته است طوفان را ۶

به ما حرارت دوزخ چه می تواند کرد؟
اگر ز ما نستانند چشم گریان را ۷

ز حال راهروان غافلم، همین دانم
که هست توشه ز دل خضر این بیابان را ۸

ز دود آه، لب تازه خط او صائب
سیاه خانه نشین کرد آب حیوان را ۹