غزل ۶۳۸ - گرفت خط تو دلهای بی قراران را

گرفت خط تو دلهای بی قراران را
غبار، جامه فتح است خاکساران را ۱

ز خوان عالم بالاست رزق خاموشان
سحاب آب دهد تیغ کوهساران را ۲

لب تو پرده راز مرا تنک کرده است
شراب دشمن جان است رازداران را ۳

همین نه پشت من از بار دل، شکسته شده است
شکست خامی این میوه شاخساران را ۴

چه طرف بست می از صحبت نمک، زنهار
مده به مجلس می راه، هوشیاران را ۵

حضور دایمی از هجر دایمی بترست
ز وصل گل چه تمتع بود هزاران را؟ ۶

ز ماجرای خط و زلف یار دانستم
که رفته رفته خورد مور مغز ماران را ۷

گران چو ابر شب جمعه است بر خاطر
وجود محتسب شهر، میگساران را ۸

ازان ز داغ نهان پرده بر نمی دارم
که دست و دل نشود سرد، لاله کاران را ۹

همای عالم توحید، دانه پرور نیست
ز ما دعا برسانید سبحه داران را ۱۰

گرفته نیست دل صائب از گرفت حسود
محک بلند کند رتبه، خوش عیاران را ۱۱