غزل ۶۴۰ - چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟

چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟
ستاره نقطه سهوست صبح روشن را ۱

همیشه تهمت نظاره می کشد عاشق
ز آفتاب خبر نیست چشم روزن را ۲

فغان که خار علایق ز تیزدستی ها
امان نداد که سازیم جمع دامن را ۳

گره به جبهه میفکن که رشته هموار
به قطع راه بود تازیانه سوزن را ۴

زبان پاک بود لازم دل روشن
که برگ از ید بیضاست نخل ایمن را ۵

گشاده دار دل و دست را که لنگر سنگ
ازین دو شیوه شود بادبان فلاخن را ۶

چو ماه نو، قد خم گشته بر سپهر وجود
اشاره ای است که آماده باش رفتن را ۷

ز جمع دانه که خواهد نصیب خاک شدن
مساز تنگ به خود همچو مور مسکن را ۸

کنون که قوت بازوی رستمی داری
برآر از چه بیژن روان روشن را ۹

غبار دیده جان است پیکرت صائب
به آه زیر و زبر ساز، خانه تن را ۱۰