غزل ۶۴۶ - ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟

ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟
که هست مرهم کافور، جان سوخته را ۱

ز بس که اهل سعادت گرسنه چشم شدند
هما به سگ ندهد استخوان سوخته را ۲

نظر به نعمت الوان چرا سیاه کند؟
به خون چو لاله زند هر که نان سوخته را ۳

به حرف عشق دل داغدار من زنده است
که آتش آب حیات است جان سوخته را ۴

به داغ سینه من دست آشنا مکنید
که می چکد ز نفس خون دهان سوخته را ۵

دهن به شکوه خونین چو لاله باز مکن
که مرهم است خموشی زبان سوخته را ۶

ملایمت طمع از زاهدان خشک مدار
که مغز، آه بود استخوان سوخته را ۷

توان چو آهوی مشکین به بوی مشک شناخت
ز حرفهای جگرسوز، جان سوخته را ۸

به داغ عاریه محتاج نیست سینه گرم
ز خود چراغ بود خانمان سوخته را ۹

نسوخت هر که درین ره نفس، نمی داند
که سوختن پر و بال است جان سوخته را ۱۰

اگر چه خط دم صبح جزاست خوبان را
شب وصال بود عاشقان سوخته را ۱۱

ز داغ لاله سیاهی نمی رود هرگز
ز دل چگونه برآرم فغان سوخته را؟ ۱۲

به عشق رغبت من تازه می شود صائب
ز هر که می شنوم بوی جان سوخته را ۱۳