غزل ۶۴۹ - به کوی عشق مبر زاهد ریایی را

به کوی عشق مبر زاهد ریایی را
مکن به شهر بدآموز، روستایی را ۱

جماعتی که به بیگانگان نمی جوشند
نچیده اند گل باغ آشنایی را ۲

ز زلف ماتمیان ناخنی چه بگشاید؟
قلم چه داد دهد قصه جدایی را؟ ۳

چه دل به شبنم این باغ و بوستان بندم؟
که کرده اند روان، درس بی وفایی را ۴

هلاک غیرت آن رهروم که می دارد
ز چشم آبله پنهان، برهنه پایی را ۵

ز نقش شهپر طاوس می توان دانست
که چشمهاست به دنبال، خودنمایی را ۶

نمی شود نشود فرق سرکشان پامال
سفر به خاک بود ناوک هوایی را ۷

تلاش چاشنی کنج آن دهن صائب
به کام شکر، شیرین کند گدایی را ۸