غزل ۲۶۶۱ - کجا شد عهد و پیمانی که کردی؟

کجا شُد عَهد و پیمانی که کردی؟
کجا شُد قول و سوگندی که خوردی؟ ۱

نگفتی چَرخ تا گَردان بُوَد گِرد
ازین سَرگشته هرگز بَرنگَردی؟ ۲

نگفتی تا بُوَد خورشیدْ دِلْگَرم
نَکاهَد گَرمِ ما را هیچ سردی؟ ۳

نگفتی یک دل و مَردانه باشیم
به جانِ جُمله مَردان و به مَردی؟ ۴

مرا گویی اگر من جور کردم
بِدان کردم که پیش از من تو کردی ۵

چرا شاید که با چون من گدایی
چو تو شاهَنْشَهی گیرد نَبَردی؟ ۶

میانِ ما و تو سِرکَنْگَبین است
زِ من سِرکه، زِ تو شِکَّرنَوَردی ۷

چو من سِرکه فُروشم، پس تو شِکَّر
بِیَفْزا، چون به شیرینی تو فردی ۸

مَنَم خاک و چو خاکی باد یابَد
تو عُذْرَش نِهْ، مگویَش گَرد کردی ۹

نباشد راه را عار، از چو من گَرد
که زَر را عار نَبَود رنگِ زَردی ۱۰

شِهابِ آتشِ ما زنده بادا
چو اَلْقابِ شِهابِ سُهروَردی ۱۱