غزل ۶۵۴ - به هر ترنمی از جای می رود دل ما

به هر ترنمی از جای می رود دل ما
سبک رکاب چو بوی گل است محمل ما ۱

زمین سینه ما درد و داغ پروردست
یکی هزار شود تخم اشک در گل ما ۲

شکست آینه ما و توتیا گردید
همان خیال تو استاده در مقابل ما ۳

رسیده ایم به انجام و اول سفرست
ز راه دورتر افتاده است منزل ما ۴

به پیشدستی ما نیست در کرم حاتم
ز آبرو نشود تنگدست، سایل ما ۵

هزار ناخن تدبیر غوطه در خون زد
نشد گشاده شود عقده های مشکل ما ۶

ز سرو گلشن فردوس راست می گذریم
نهال قد تو تا پا فشرده در دل ما ۷

نمی خوریم غم از هیچ رهگذر صائب
خوشا کسی که درآید به گوشه دل ما ۸