غزل ۶۵۵ - شدیم پیر و نشد تر دو چشم بی نم ما

شدیم پیر و نشد تر دو چشم بی نم ما
پلی است آن طرف آب، قامت خم ما ۱

ز اشک ما جگر تشنه ای نشد سیراب
نصیب سوخته جانی نگشت زمزم ما ۲

اسیر نفس و هوا ماند دل، هزار افسوس
به دست دیو برآورد زنگ، خاتم ما ۳

سری ز روزن خورشید برنیاوردیم
به رنگ و بوی جهان محو گشت شبنم ما ۴

گشاده روی تر از سینه کریمانیم
اگر ز خویش به تنگی، درآ به عالم ما ۵

نمی توان غم ما را به خوردن آخر کرد
ترحم است بر آن کس که می خورد غم ما ۶

مثال دیده مورست و ملک جم صائب
فضای عالم امکان، نظر به عالم ما ۷