غزل ۶۵۶ - چراغ راه ندارد به بزم روشن ما

چراغ راه ندارد به بزم روشن ما
ز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما ۱

به شوربختی ما نیست چشمه زمزم
چو کعبه بخت سیه، جامه ای است بر تن ما ۲

چگونه عذر توانیم خواست از صیاد؟
قفس شده است چو ماتم سرا ز شیون ما ۳

نشسته بر تن ما لاغری چو نقش حصیر
شکستگی نرود از قلمرو تن ما ۴

نمی رویم چو ماهی به چشمه سار زره
چو تیغ، جوهر ذاتی بس است جوشن ما ۵

ز خاکدان تعلق گرفته ایم هوا
غبار دست ندارد به طرف دامن ما ۶

ز بس که برق حوادث گذشته است بر او
به چشم مور کند کار سرمه خرمن ما ۷

تپانچه کاری باد خزان اگر این است
تذرو رنگ چو عنقا شود به گلشن ما ۸

ز فیض این غزل تازه رو، دگر صائب
به آفتاب زند خنده طبع روشن ما ۹