غزل ۶۷۶ - آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟

آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟
کز سنگ خاره گشت به سختی شرر جدا ۱

رنگین شود ز باده گلرنگ، بی طلب
دستی که چون سبو نشد از زیر سر جدا ۲

تا همچو لاله چشم گشودم درین چمن
هرگز نبود داغ مرا از جگر جدا ۳

از دل نشد به آب شدن محو، نقش یار
این سکه از گداز نگردد ز زر جدا ۴

بحر از گهر غبار یتیمی نمی برد
ما و تراکه می کند از یکدگر جدا؟ ۵

در قید تن ز خامی خود مانده است دل
بی پختگی ز شاخ نگردد ثمر جدا ۶

فرهاد پا به کوه گذارد ز دیدنش
کوهی که گشته است ترا از کمر جدا ۷

نتوان گرفت خرده ز ممسک به روی سخت
گردد ز سنگ اگر چه به آهن شرر جدا ۸

نتوان ترا جدا ز پدر کرد، ورنه ما
از شیر کرده ایم مکرر شکر جدا ۹

رنگی ندارم از لب لعل تو، گر چه من
کردم به زور جاذبه آب از گهر جدا ۱۰

آتش کند تمیز ز هم نقد و قلب را
اخلاق خوب و زشت شود در سفر جدا ۱۱

در پرده حجاب بود از وصال شمع
پروانه تا نمی شود از بال و پر جدا ۱۲

صائب ز تیغ مرگ نلرزد به خویشتن
آزاده ای که گشت ز خود پیشتر جدا ۱۳