غزل ۶۸۰ - روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را

روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را
در هم شکست کوکبه ماهتاب را ۱

دوری مکن ز صحبت نیکان که می کند
گوهر عزیز در نظر خلق آب را ۲

پروای رستخیز ندارند راستان
روز حساب، عید بود خودحساب را ۳

بی عشق خون مرده بود دل به زیر پوست
از آتش است گریه خونین کباب را ۴

روشندلان ز تیغ زبانند بی نیاز
حاجت به شمع نیست شب ماهتاب را ۵

صورت پرست فیض ز معنی نمی برد
بلبل به جای گل نپرستد گلاب را ۶

معنی شود ز نازکی لفظ، دلپذیر
در شیشه است جلوه دیگر شراب را ۷

هر کس که از خسیس کند مردمی طمع
دارد توقع از گل کاغذ گلاب را ۸

صائب ز مد عمر اقامت طمع مدار
آرام نیست جلوه موج سراب را ۹