غزل ۶۹۵ - خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند را

خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند را
این مور برد چاشنی نوشخند را ۱

زنگار می برد برش از تیغ آبدار
خط می کند رحیم نگاه کشند را ۲

ریزد ز دیده اش گهر سفته بر زمین
هر کس که دید آن مژه های بلند را ۳

خونهای خفته، دیده بیدار فتنه است
جولان مده به خاک شهیدان سمند را ۴

خواهد به ناله ای دل ما را نواختن
آن کس که ساخت مطرب آتش سپند را ۵

کام محیط را نکند تلخ، آب شور
تأثیر نیست در دل عشاق پند را ۶

دارد زمین سوخته خط مسلمی
پروای داغ نیست دل دردمند را ۷

دریا بغل گشاده به ساحل نهاد روی
دیگر کدام سیل گسسته است بند را؟ ۸

ظالم به ظلم خویش گرفتار می شود
از پیچ و تاب نیست رهایی کمند را ۹

آسوده است نفس سلیم از گزند دهر
بیم از سگ شبان نبود گوسفند را ۱۰

مردان ز راه درد به درمان رسیده اند
صائب عزیزدار دل دردمند را ۱۱