غزل ۶۹۶ - عشق است غمگسار دل دردمند را

عشق است غمگسار دل دردمند را
آتش گره ز کار گشاید سپند را ۱

همت به هیچ مرتبه راضی نمی شود
یک جا قرار نیست سپهر بلند را ۲

پیداست بی قراری عاشق کجا رسد
در خلوتی که راه نباشد سپند را ۳

اندیشه کهربای غم و درد عالم است
از غم گزیر نیست دل هوشمند را ۴

مانند پسته سر ز گریبان برآورد
صبح فنای خویش لب هرزه خند را ۵

پهلوی چرب می طلبد تیغ حادثات
جوشن ز لاغری است تن گوسفند را ۶

صیاد را به وحشت خود رام می کنم
آورده ام به کف رگ خواب کمند را ۷

بیرون روم چگونه ز بزمی که می شود
برخاستن ز جای فرامش سپند را؟ ۸

صائب گهر به سنگ زدن بی بصیرتی است
ضایع مکن به مردم بی درد پند را ۹