غزل ۷۰۱ - دیوانه کرد سبزه خطت بهار را

دیوانه کرد سبزه خطت بهار را
در خاک و خون کشید رخت لاله زار را ۱

هر موی دلفریب تو شیرازه دلی است
متراش زینهار خط مشکبار را ۲

مگذر ز حسن ترک که در گوشمال دل
دست دگر بود کمر بهله دار را ۳

دست حنایی تو ز نیرنگ دلبری
یکدست کرد حسن خزان و بهار را ۴

سنگ یده است مهره گهواره یتیم
جز گریه کار نیست دل داغدار را ۵

چون شوق پای در جگر سنگ بفشرد
با کبک هم خرام کند کوهسار را ۶

صائب حریف سیلی باد خزان نه ای
پیش از خزان ز خود بفشان برگ و بار را ۷