غزل ۷۰۶ - دانسته ام غرور خریدار خویش را

دانسته ام غرور خریدار خویش را
خود همچو زلف می شکنم کار خویش را ۱

هر گوهری که راحت بی قیمتی شناخت
شد آب سرد، گرمی بازار خویش را ۲

در زیر بار منت پرتو نمی رویم
دانسته ایم قدر شب تار خویش را ۳

زندان بود به مردم بیدار، مهد خاک
در خواب کن دو دیده بیدار خویش را ۴

نادیدنی است صورت بی معنی جهان
روشن مساز آینه تار خویش را ۵

هر دم چو تاک بار درختی نمی شویم
چون سرو بسته ایم به دل بار خویش را ۶

چون صبح داده ایم به یک جرعه شفق
خندان به پیر میکده دستار خویش را ۷

اظهار فقر پیش فرومایگان مکن
پوشیده دار گوهر شهوار خویش را ۸

(هرگز چنان نشد که توانیم فرق کرد
از رشته های زلف، دل زار خویش را) ۹

در زیر خاک و گرد کسادی نهفته ایم
از چشم خلق گوهر شهوار خویش را ۱۰

از بینش بلند، به پستی رهانده ایم
صائب ز سیل حادثه دیوار خویش را ۱۱