غزل ۷۱۴ - نتوان به خواب کرد مسخر خیال را

نتوان به خواب کرد مسخر خیال را
جز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را ۱

در عالم خیال، بهارست چار فصل
بلبل به چتر گل ندهد زیر بال را ۲

هر چند حسن را خطر از چشم پاک نیست
پنهان ز آب و آینه کن آن جمال را ۳

رحمی به شیشه خانه دلهای خلق کن
از می مکن دو آتشه آن رنگ آل را ۴

از گلشنی که سرو تو دامن کشان رود
بی طاقتی ز ریشه برآرد نهال را ۵

برگ نشاط نیست درین تیره خاکدان
ریحان ز آه سرد بود این سفال را ۶

ده در شود گشاده، شود بسته چون دری
انگشت، ترجمان زبان است لال را ۷

با تیرگی بساز که ابروی عنبرین
یکشب سفید گشت ز منت هلال را ۸

بر جرم من ببخش که آورده ام شفیع
اشک ندامت و عرق انفعال را ۹

در ملک خویش رخنه فکندن ز عقل نیست
زنهار بسته دار زبان سؤال را ۱۰

صائب کشید سر به گریبان نیستی
تسخیر کرد مملکت بی زوال را ۱۱