غزل ۷۱۵ - در کوی عشق ره نبود جبرئیل را

در کوی عشق ره نبود جبرئیل را
پی کرده است تیزی این ره دلیل را ۱

بخت سیه گلیم ندارد غم گزند
حاجت به نیل نیست رخ رود نیل را ۲

خورشید و مه مرا نتواند ز راه برد
هر شوخ دیده ای نفریبد خلیل را ۳

دل می دهد به نیم تپش عرض حال خود
حاجت به نامه بر نبود جبرئیل را ۴

در بزم اهل دید، نگه ترجمان بس است
گل می زنیم روزنه قال و قیل را ۵

بر زور خود مناز که یک مشت بال و پر
درهم شکست شوکت اصحاب فیل را ۶

حیرانی جمال تو گردم که کرده است
از حسن سیر چشم، خدای جمیل را ۷

گویند بازگشت بخیلان بود به خاک
حاشا که هیچ خاک پذیرد بخیل را ۸

هر جا حدیث اهل سخن در میان فتد
صائب بخوان تو این غزل بی بدیل را ۹