غزل ۷۲۰ - غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا

غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا
نزدیک می کند به خدا، دست رد مرا ۱

گو دیگری مکن طلب من، که لطف حق
هر روز پنج بار طلب می کند مرا ۲

کیفیتم چو باده انگور شد زیاد
چندان که زد به فرق، حوادث لگد مرا ۳

شد جوش خلق پرده چشم خداشناس
غافل ز بحر کرد هجوم زبد مرا ۴

می ریخت اشک گرم ز مژگان آفتاب
روزی که بود آینه زیر نمد مرا ۵

ترسانده است چشم مرا خار انتقام
بازی نمی دهد گل روی سبد مرا ۶

چون لعل اگر چه در جگر سنگ خاره ام
از نور آفتاب مدد می رسد مرا ۷

قارون شدم ز داغ، همانا درین بساط
عشق تو یافته است همین معتمد مرا ۸

چندان که پا ز کوی خرابات می کشم
آب روان حکم قضا می برد مرا ۹

صائب میان تازه خیالان اصفهان
بس باشد این غزل، گل روی سبد مرا ۱۰