غزل ۷۴۹ - روشن ز داغ های نهان ساز سینه را

روشن ز داغ های نهان ساز سینه را
از پشت، رو شناس کن این آبگینه را ۱

یک دم بود گرفتگی ماه و آفتاب
روشن گهر به دل ندهد جای کینه را ۲

دارد ترا همیشه معذب فشار قبر
از گرد کینه تا نکنی پاک سینه را ۳

بی آه سرد دل به مقامی نمی رسد
موج خطر بود پر و بال این سفینه را ۴

با جسم، روحی من چو مسیحا کند عروج
شهباز من به جا نگذارد نشینه را ۵

دل می کنم به خط خوش ازان زلف مشکبار
ته جرعه ای بس است خمار شبینه را ۶

از حرف وصوت خرده جان می رود به باد
از باد دست حفظ نما این خزینه را ۷

در سینه بود مهر رخش تا خطش دمید
آخر به خط یار رساندم سفینه را ۸

صائب به آرزوی دل خود نمی رسی
تا پاک از آرزو نکنی لوح سینه را ۹