غزل ۷۵۰ - بشنو ز من ترانه غیرت فزای را

بشنو ز من ترانه غیرت فزای را
گر مردی ای سپند، نگه دار جای را! ۱

سختی پذیر باش گر اهل سعادتی
کز استخوان گزیر نباشد همای را ۲

هر چند سر به دامن محمل گذاشته است
دل می تپد همان ز جدایی درای را ۳

چند ای سیه درون خود آرا درین بساط
پنهان کنی به بال و پر خویش پای را؟ ۴

روشن ضمیر باش که این بال آتشین
بر چرخ برد شبنم بی دست و پای را ۵

جمعی که از ملایمت آزار دیده اند
بر برگ گل شمرده گذارند پای را ۶

بدطینتان برای شکم خون هم خورند
سگ دشمن است بر سر روزی گدای را ۷

صائب به غور ناله عشاق می رسد
در راه فکر هر که فشرده است پای را ۸