غزل ۷۵۱ - چون پای خم به دست فتادت کمر گشا

چون پای خم به دست فتادت کمر گشا
چون گرم شد سرت ز می ناب، سر گشا ۱

از هر که دل گشوده نگردد کناره گیر
چون غنچه در به روی نسیم سحر گشا ۲

از مردمان سرد نفس تیره می شوی
آیینه پیش مردم صاحب نظر گشا ۳

قانع به رنگ و بوی گل بی وفا مشو
بر روی آفتاب چو شبنم نظر گشا ۴

از سر هوای پوچ برون چون حباب کن
چون موج در میانه دریا کمر گشا ۵

زان پیشتر که بر دل مردم گران شوی
استادگی مکن، پر و بال سفر گشا ۶

چون موج، پشت دست به کف زن درین محیط
آغوش چون صدف به هوای گهر گشا ۷

زخم گشاده رو به بغل تیغ را کشید
آغوش رغبتی تو هم ای بی جگر گشا ۸

تا بر تو خوشگوار شود بستن نظر
یک ره نظر به عالم پر شور و شر گشا ۹

باطل مکن به سیر و تماشا نگاه خویش
زنهار صائب از سر عبرت نظر گشا ۱۰