غزل ۷۵۹ - یاقوت کهربا شود از آه سرد ما

یاقوت کهربا شود از آه سرد ما
ایوب را کند کمری، بار درد ما ۱

چون پیش طاق همت خود را کنیم نقش
گردون نمی شود صدف لاجورد ما ۲

برگ خزان زمین ادب بوسه می دهد
پیش دل رمیده و رخسار زرد ما ۳

افتادگی در آب و گل ما سرشته اند
باشد چو نقش پای زمین گیر گرد ما ۴

در رزمگه برهنه چو شمشیر می رویم
در دست دشمن است سلاح نبرد ما ۵

صائب به حیرتم، که گرفته است چون قرار
در کوچه بند زلف، دل هرزه گرد ما؟ ۶