غزل ۷۶۰ - چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ما

چون نی ز ناله نیست تهی بندبند ما
آه از نفس زیاده کشد دردمند ما ۱

چون صبحدم به خون شفق غوطه ها زدیم
هر چند بود یک دو نفس نوشخند ما ۲

در بوته ای که سنگ در او آب می شود
یک عمر ماند و آب نگردید قند ما ۳

بر شیشه شکسته ظفر نیست سنگ را
ای سنگدل مخور به دل دردمند ما ۴

صد چشم بد ز ناله ما دور می شود
ای شعله سرسری مگذر از سپند ما ۵

گاهی که دست خویش به زلف آشنا کنی
غافل مشو ز حال دل دردمند ما ۶

کی می رود به خون غزالان بیگناه؟
جایی که چین به خویش نگیرد کمند ما ۷

پوچ است در رهایی ما دست و پا زدن
چون بند دست و پای خدایی است بند ما ۸

در خاک شوره نشو و نما نیست تخم را
غم می کند حذر دل دردمند ما ۹

موی سفید، عمر سبکرو چه می کند؟
حاجت به تازیانه ندارد سمند ما ۱۰

صائب بگو بگو، که کلام متین توست
آرام بخش خاطر مشکل پسند ما ۱۱