غزل ۷۷۱ - در سیر و دور می گذرد ماه و سال ما

در سیر و دور می گذرد ماه و سال ما
چون گردباد ریشه ندارد نهال ما ۱

ذاتی است روشنایی ما همچو آفتاب
نقصی نمی رسد به کمال از زوال ما ۲

در حفظ آبرو ز حبابیم تشنه تر
از آب خضر خشک برآید سفال ما ۳

خون می کند ز دیده روان نیش انتقام
خاری اگر به سهو شود پایمال ما ۴

گوهر فشاند گرد یتیمی ز روی خویش
از دل برون نرفت غبار ملال ما ۵

پشت فتادگی بود ایمن ز خاکمال
دشمن چگونه صرفه برد از جدال ما؟ ۶

صد پیرهن بود به از آماس، لاغری
از آفتاب نور نگیرد هلال ما ۷

عمری است تا ز خویش برون رفته ایم ما
چون می شود غریب نباشد خیال ما؟ ۸

از بیم چشم چهره به خوناب شسته ایم
چون گل ز بی غمی نبود رنگ آل ما ۹

داریم چشم آن که برآرد ز تشنگی
صحرای حشر را عرق انفعال ما ۱۰

افغان که چون حنای شفق، صبح طلعتی
رنگین نکرد دست ز خون حلال ما ۱۱

سر جوش عمر را گذراندیم در گناه
شد صرف شوره زار سراسر زلال ما ۱۲

از قرب مردمان ز حق افتاده ایم دور
در انقطاع خلق بود اتصال ما ۱۳

برگشتنی است گر چه ز کوه گران، صدا
تمکین او نداد جواب سؤال ما ۱۴

از گوشمال، دست معلم کبود شد
شوخی ز سر نهشت دل خردسال ما ۱۵

پیش رخ گشاده دلدار، می شود
پیچیده تر ز زلف زبان سؤال ما ۱۶

صائب فغان که گشت درین بوستانسرا
طاوس وار بال و پر ما و بال ما ۱۷