غزل ۷۷۲ - دست فلک کبود شد از گوشمال ما

دست فلک کبود شد از گوشمال ما
شوخی ز سر نهشت دل خردسال ما ۱

چندین هزار جامه بدل کرد روزگار
غفلت نگر که رنگ نگرداند حال ما ۲

با آن که آفتاب قیامت بلند شد
بیرون نداد نم، عرق انفعال ما ۳

چون آفتاب سرکشی ما زیاده شد
چندان که بیش داد فلک خاکمال ما ۴

عمر آنچنان گذشت که رو باز پس نکرد
دنبال خود ندید ز وحشت غزال ما ۵

افکند روزگار به یکبار صد کمند
از شش جهت به گردن وحشی غزال ما ۶

از سیلی خزان که ز رخ رنگ می برد
نگذاشت باد سرکشی از سر نهال ما ۷

خال شب از صحیفه ایام محو شد
از شبروی به تنگ نیامد خیال ما ۸

صائب هزار حیف که در مزرع جهان
شد صرف شوره زار معاصی، زلال ما ۹