غزل ۷۸۷ - بر رو چو برگ گل ندویده است خون ما

بر رو چو برگ گل ندویده است خون ما
چون داغ لاله عشق مکیده است خون ما ۱

ای تیغ لب مدزد که از شوق بوسه ات
چندین حجاب پوست دریده است خون ما ۲

مشکل که سر ز خاک خجالت برآورد
خنجر به روی تیغ کشیده است خون ما ۳

از خارزار نیشتر اندیشه کی کند؟
در شاهراه تیغ دویده است خون ما ۴

چون شمع صبحگاهی و چون لاله سحر
هرگز به قیمتی نرسیده است خون ما ۵

چون روز در قلمرو مژگان برآورد؟
از تیغ او امید بریده است خون ما ۶

صائب هزار لاله سیراب سر زده است
بر هر گل زمین که چکیده است خون ما ۷