غزل ۷۸۸ - از بس سترد گرد ملال از جبین ما

از بس سترد گرد ملال از جبین ما
در زیر خاک ماند چو دام آستین ما ۱

چشم ستاره جوهر آزار ما نداشت
روزی که بود باده لعلی نگین ما ۲

از اضطراب ما دل سنگ آب می شود
جای ترحم است به پهلونشین ما ۳

نخجیر ما ز سایه خود طبل می خورد
صیاد کرده است عبث در کمین ما ۴

آفت به گرد خرمن ما هاله بسته است
با برق در تلاش بود خوشه چین ما ۵

دل را به نقد از الم نسیه می کشد
کاری که می کند نظر دوربین ما ۶

صائب چرا ز فکر هم آواز خون خوریم؟
ز اهل سخن بس است خروشی قرین ما ۷