غزل ۷۸۹ - رحمت گرفته روی ز گرد گناه ما

رحمت گرفته روی ز گرد گناه ما
آیینه تیره روز ز روی سیاه ما ۱

هر قطره ای که در صدف ابر رحمت است
چون مهره گل است ز گرد گناه ما ۲

بر جسم آنقدر که فزودیم همچو شمع
شد مایه زیادتی اشک و آه ما ۳

ما چون حباب، تشنه محویم ازین محیط
سهل است موج اگر برباید کلاه ما ۴

ما در رکاب جذبه توفیق می رویم
رطل گران چگونه شود سنگ راه ما؟ ۵

چون بحر در کشاکش موج است مضطرب
روی زمین ز ریگ روان گناه ما ۶

ما را غلط به لشکر اصحاب فیل کرد
از دور دید کعبه چو کوه گناه ما! ۷

داریم چشم آن که شود روز بازخواست
سر پیش پا فکندن ما، عذر خواه ما ۸

صائب که را گمان که سیه مست غفلتی
در شاهراه توبه شود خضر راه ما؟ ۹