غزل ۷۹۶ - ای روشن از فروغ تو چشم چراغ ها

ای روشن از فروغ تو چشم چراغ ها
پر گل ز جوش حسن تو دامان باغها ۱

نوروز شد که جوش زند خون باغ ها
از بوی گل، پری زده گردد دماغ ها ۲

در رهگذار باد سحرگاه، نوبهار
از خیرگی ز لاله فروزد چراغ ها ۳

چون روی شرمگین که برآرد عرق ز خود
از خود شراب لعل برآرد ایاغ ها ۴

در جستجوی غنچه پوشیده روی تو
چون بوی گل شدند پریشان، سراغها ۵

در خاک و خون نشسته بوی تو نافه ها
خرمن به بادداده زلف دماغ ها ۶

زان چاشنی که لعل تو در کار باده کرد
عمری است می مکند لب خود ایاغ ها ۷

مردان به دیگری نگذارند کار خویش
خود داشتند ماتم خود را چراغ ها ۸

روزی که خنده مهر نمکدان او شکست
برداشتند کاسه دریوزه، داغ ها ۹

نوری نمانده است به چشم ستارگان
افکندنی شده است سر این چراغها ۱۰

صائب ازین غزل که چراغ دل من است
افروختم به خاک فغانی چراغ ها ۱۱