غزل ۸۰۷ - تا سوخت به داغ تو محبت جگرم را

تا سوخت به داغ تو محبت جگرم را
گلهای چمن آینه کردند پرم را ۱

از موج حلاوت دل مرغان چمن سوخت
هر چند فشاندند به خامی ثمرم را ۲

آن در یتیمم که درین قلزم خونخوار
از موج خطر شانه بود موی سرم را ۳

بوی جگر سوخته زد خیمه به صحرا
تا شوق برون داد ز خارا شررم را ۴

دلبستگیی با لب پرخنده ندارم
ترسم نگذارند به من چشم ترم را ۵

بسیار به تنگم ز پریشانی پرواز
کو دام که شیرازه کند بال و پرم را؟ ۶

بر خاطر موج است گران، دیدن ساحل
یارب تو نگه دار ز منزل سفرم را! ۷

افسوس که در دامن این لاله ستان نیست
داغی که خبردار نماید جگرم را ۸

دیدند به دوشم نمد فقر گران نیست
از بال هما اره کشیدند سرم را ۹

چون لاله درین باغ ندانم به چه تقصیر
بر داغ نهادند بنای جگرم را ۱۰

صائب نشود خشک به خورشید قیامت
بر خاک نویسند اگر شعر ترم را ۱۱