غزل ۸۰۹ - استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟

استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟
خط حاشیه دان می کند آن غنچه دهان را ۱

حیف است شود رشته جان ها گره آلود
شیرازه دل ها مکن آن موی میان را ۲

بی تابی عاشق شود از وصل فزون تر
ناسور کند پنبه ما داغ کتان را ۳

از آتش دوزخ دل عاشق نهراسد
بستر ز تب گرم بود شیر ژیان را ۴

از چشم غزالان حرم، خواب سفر کرد
ابروی تو روزی که به زه کرد کمان را ۵

مغز سر من نیست تنک مایه سودا
در دیده من جوش بهارست خزان را ۶

هرگز نشود برق ز فانوس حصاری
از خود نتوان کرد جهان گذران را ۷

عشق آمد و بیرون در افکند چو نعلین
از خلوت اندیشه من هر دو جهان را ۸

بیدار نشد چشم تو از شور قیامت
طوفان، تری مغز شد این خواب گران را ۹

میدان تو هر چند بود همچو کف دست
زنهار به صد دست نگه دار عنان را ۱۰

صائب ز لبت گوهر شهوار نریزد
چندی چو صدف تا نکنی مهر، دهان را ۱۱