غزل ۸۱۴ - نه کفر شناسد دل حیران و نه دین را

نه کفر شناسد دل حیران و نه دین را
از نقش چپ و راست خبر نیست نگین را ۱

هر چند حجاب تو زبان بند هوسهاست
زنهار ز سر باز مکن چین جبین را ۲

چشم تو به دل فرصت نظاره نبخشد
این صید ز صیاد گرفته است کمین را ۳

هر جا لب لعل تو به گفتار درآید
در آب گهر غوطه دهد مغز زمین را ۴

آخر که ترا گفت که از خانه خرابان
تنها کنی آباد همین خانه زین را؟ ۵

آسوده بود عشق ز بی تابی عاشق
از زلزله خاک چه غم چرخ برین را؟ ۶

مگذار به لعل تو فتد چشم هوسناک
کاین ابر بود ریگ روان آب نگین را ۷

می ترسم ازان چشم سیه مست که آخر
از راه برد صائب سجاده نشین را ۸