غزل ۸۱۵ - گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟

گلگونه چه حاجت بود آن روی نکو را؟
با پیرهن گل نبود کار، رفو را ۱

در کوتهی دست نهفته است درازی
زنهار به یک دست مگیرید سبو را ۲

در مردم بی مغز سرایت نکند حرف
رنگین نکند باده گلرنگ کدو را ۳

فیض دم خط چون دم صبح است سبکسیر
از دست مده فصل بهاران لب جو را ۴

در دامن گل همچو سپندست بر آتش
دیده است مگر شبنم گل آن بر رو را؟ ۵

بر خاطر دریاست گران، باد مخالف
در مجلس می راه مده عربده جو را ۶

از حرف، لب هرزه درایان نتوان بست
خاموش کند گوش گران بیهده گو را ۷

صائب چه خیال است شود خرده زر جمع؟
تا غنچه صفت تنگ نگیرند گلو را ۸