غزل ۸۱۸ - بی برگی ما برگ نشاط است چمن را

بی برگی ما برگ نشاط است چمن را
شیرازه گلزار بود خار و خس ما ۱

از خامی ما عشق به زنهار درآمد
خون شد دل باغ از ثمر دیررس ما ۲

صائب نفس سوختگان حوصله سوزست
زندان خموشی چه کند با نفس ما؟ ۳

در غنچه دل زنگ برآرد نفس ما
رسوایی گلبانگ ندارد جرس ما ۴

همطالع بیدیم درین باغ که باشد
سر پیش فکندن ثمر پیشرس ما ۵

در عالم حیرانی ما جوش بهارست
در ظاهر اگر خشک نماید قفس ما ۶

ما چشم ندوزیم به عیب از هنر خلق
هرگز ننشیند به جراحت مگس ما ۷

چون سینه خورشید نفس پخته برآریم
چون صبح ندارد رگ خامی نفس ما ۸

بیدار شد از ناله بلبل گل تصویر
در خواب بهارست همان، دادرس ما ۹

از باد خزان سرد نگردد دل گرمش
هر غنچه که خندید به روی قفس ما ۱۰