غزل ۸۲۲ - از خون جگر رنگ پذیرد سخن ما

از خون جگر رنگ پذیرد سخن ما
برگی است خزان دیده سهیل از یمن ما ۱

محتاج به شمع مه و خورشید نباشد
چون سینه روشن گهران انجمن ما ۲

از صحبت ما فیض توان برد به دامن
زلف شب قدرست دل پرشکن ما ۳

چون ماهی لب بسته سراپای زبانیم
در ظاهر اگر نیست زبان در دهن ما ۴

بی قیمتی ما ز گران مایگی ماست
کاین چرخ فرومایه ندارد ثمن ما ۵

از گوهر ما گر چه خورد چشم جهان آب
از گرد یتیمی است همان پیرهن ما ۶

از بند لباسیم درین بحر سبکبار
پیراهن ما همچو حباب است تن ما ۷

آن خوش سخنانیم درین بزم که باشد
از بال و پر خویش چو طوطی چمن ما ۸

در زندگی از بس که به تلخی گذراندیم
از زهر فنا تلخ نگردد دهن ما ۹

صائب اگر از موی شکافان جهانی
غافل مشو از خامه نازک سخن ما ۱۰