غزل ۸۳۵ - از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را
مستی ز یاد بلبل برده است آشیان را ۱

از خویش رفتگان را حاجت به راهبر نیست
یک منزل است دریا سیل سبک عنان را ۲

هر کس ز کوی او رفت دل را گذاشت بر جای
مرغان بجا گذارند در باغ آشیان را ۳

حسن غیور را نیست پروای تلخکامان
از خون خویش فرهاد شیرین کند دهان را ۴

از حسن های محجوب داغند خیره چشمان
طفلان فتاده خواهند دیوار گلستان را ۵

از آب روی یوسف خاک مراد گردید
گردی که بر جبین بود از راه کاروان را ۶

مستغرق فنا را از نیستی خطر نیست
کشتی درست باشد دریای بیکران را ۷

از تیر آه مظلوم ظالم امان نیابد
پیش از نشانه خیزد از دل فغان کمان را ۸

نخلی که از ثمر نیست جز سنگ در کنارش
باد مراد داند دمسردی خزان را ۹

از ناقصان خموشی عرض کمال باشد
نتوان به تخته کردن برچیدن این دکان را ۱۰

بی داغ عشق صائب روشن نمی شود دل
خورشید می فروزد رخسار آسمان را ۱۱