غزل ۸۳۴ - وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را

وحشت بود ز مردم از خویش بی خبر را
پیوند نیست حاجت این نخل خوش ثمر را ۱

خونین دلی که با عشق یک کوچه راه رفته است
کشتی نوح داند دریای پرخطر را ۲

از سیلی معلم گردد روان سبق ها
افزون شود روایی از سکه سیم و زر را ۳

دل چون رسد به جانان بیزار جسم گردد
تا پیش شمع خواهد پروانه بال و پر را ۴

هجران به دل گوارا ز امید وصل گردید
شهدست آب دریا لب تشنه گهر را ۵

از گفتگوی شیرین دل از جهان نمی برد
طوطی اگر نمی داشت در چاشنی شکر را ۶

جان تو لامکانی روح تو آسمانی است
تا کی کنی عمارت این جسم مختصر را؟ ۷

مطلب ز عشقبازی تحصیل خاکساری است
افتادگی است حاصل از پختگی ثمر را ۸

چند آبرو توان ریخت بر آستان خورشید؟
زان از کلف سیاه است پیوسته دل قمر را ۹