غزل ۸۵۸ - پیوسته خورد دل خون از بی غمی جان ها

پیوسته خورد دل خون از بی غمی جان ها
از خنده سوفارست دلگیری پیکان ها ۱

زنهار به چشم کم در سوختگان منگر
کز آبله پایان است سیراب، بیابان ها ۲

چون سرو به آزادی هر کس که علم گردد
در فصل خزان باشد پیرایه بستان ها ۳

پروانه بیدل را آسوده کجا ماند؟
شمعی که به گرد خود گردانده شبستان ها ۴

سودای من از مجنون آزادتر افتاده است
دیوانه من نگذاشت طفلی به دبستان ها ۵

زان روز که سرو او در باغ خرامان شد
خمیازه آغوش است گلشن ز خیابان ها ۶

بی تابی دل افزود از دست نگارینش
دریا نشود ساکن از پنجه مرجان ها ۷

در گوشه ویرانه است گنج گهری گر هست
در بی سر و سامانی است پنهان سر و سامان ها ۸

خوش باش به بی برگی کز بهر جگر خواران
از چشم، فلک کرده است آماده نمکدان ها ۹

چون پیرهن یوسف در بادیه پیمایی است
از شوخی بوی گل دیوار گلستان ها ۱۰

این آن غزل سعدی است صائب که همی فرمود
می گویم و بعد از من گویند به دورانها ۱۱