غزل ۲۶۸۴ - شنودم من که چاکر را ستودی

شُنودم من که چاکر را سُتودی
که باشم من؟ تو لُطفِ خود نِمودی ۱

تو کانِ لَعْل و جانِ کَهْرُبایی
به رَحْمَتْ بَرگِ کاهی را رُبودی ۲

یکی آهن بُدَم بی‌قَدْر و قیمت
تواَم آیینه‌یی کردی، زُدودی ۳

زِطوفانِ فَنایَم واخَریدی
که هم نوحیّ و هم کَشتیِّ جودی ۴

دِلا گَر سوختی، چون عود بودِهْ
وَگَر خامی بِسوز اکنون که عودی ۵

به زیرِ سایهٔ اِقْبال خُفتَم
بُرون پنج حسْ راهَم گُشودی ۶

بِدان رَه بی‌پَر و بی‌پا و بی‌سَر
به شرق و غرب شاید شُد به زودی ۷

دَران رَه نیست خارِ اختیاری
نه تَرسایی‌‌‌ست آن جا، نه جُهودی ۸

بُرون از خِطّهٔ چَرخِ کَبودش
رَهیده جانْ زِ کوریّ و کَبودی ۹

چه می‌گِریی؟ بَرِ خندندگان رو
چه می‌پایی؟ همان جا رو که بودی ۱۰

از این شَهْدی که صد گون نیش دارد
به جُز دُنْبَل بِبین چیزی فُزودی؟ ۱۱