غزل ۸۸۶ - پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریب

پا منه زنهار بی اندیشه در جای غریب
توسن سرکش خطر دارد ز صحرای غریب ۱

بی بصیرت از سفر کردن نگردد دیده ور
کوری اعمی مثنی گردد از جای غریب ۲

مردم بالغ نظر چشم از جهان پوشیده اند
می برد اطفال را از جا تماشای غریب ۳

دل که باغ دلگشای روح بود از سادگی
وحشت آبادی شد از نقش تمنای غریب ۴

از غبار خط فزون شد شوخی آن چشم مست
وحشت آهو شود افزون ز صحرای غریب ۵

از غبار آیینه دل را کند روشنگری
هر که گرد غربت افشاند ز سیمای غریب ۶

عاشقان را بر حریر عافیت آرام نیست
خاکساران راست خار پیرهن جای غریب ۷

رشته عمرش نبیند کوتهی از پیچ و تاب
هر که چون سوزن برآرد خاری از پای غریب ۸

ملک تن را نیست در مهمانسرای روزگار
لشکر بیگانه ای غیر از خورش های غریب ۹

می شود زیر و زبر از لشکر بیگانه ملک
دست کوته دار صائب از خورش های غریب ۱۰