غزل ۲۶۸۶ - اگریار مرا از من برآری

اگریارِ مرا از من بَرآری
من او گشتم، بگو با او چه داری؟ ۱

میانِ ما چو تو مویی نَبینی
تو مانی در میانِ شَرمساری ۲

بِبین عیب اَرْچه عاشق گشت رُسوا
نباشد عار، گَر بَحْری‌‌‌ست عاری ۳

بیا ای دست اَنْدَر آب کرده
کُلوخِ خُشک خواهی تا بَرآری ۴

تو خواهی هَمچو ابرِ بازگونه
که باران از زمینْ بر چَرخ باری ۵

چو ناخُن نیز نَگْذارد تو را عشق
رَوا باشد که آن سَر را بِخاری ۶

قَراری یابی آن گَهْ بر لبِ عشق
چو ساکِن گشته‌یی در بی‌قَراری ۷

مَکُن یادِ کسی ای جانِ شیرین
که نَشْناسَد خَزان را از بهاری ۸

نَدانَد عَطْسه را زان لاغِ دیگر
نَدانَد شیر از روبَهْ عَیاری ۹

بِگُفتم ای ونَکْ غوطی بِخوردَم
دَران موجِ لَطیفِ شهریاری ۱۰

شُدم از کارْ من از شَمسِ تبریز
بیا در کار، گَر تو مَردِ کاری ۱۱