هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که از سماع و وصال و عیش سخن می‌گوید و به خواننده توصیه می‌کند که از لحظات لذت ببرد و از دنیای مادی فاصله بگیرد. شعر به مفاهیمی مانند رهایی از درد، مستی معنوی و توجه به لحظه‌های گذرا اشاره دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

غزل ۲۶۸۷ - صلا ای صوفیان کامروز باری

صَلا ای صوفیان کِامْروز باری
سَماع است و وصال و عیش آری ۱

بِکُن ای موسیِ جان خَلْعِ نَعْلین
که اَنْدَر گُلْشَنِ جان نیست خاری ۲

کبوترها سَراسَر بازْ گَردند
که اُفتاد این شکاران را شکاری ۳

شود سَرهایِ مَستان فارغ از دَرد
چو سَر درکرد خَمْرِ بی‌خُماری ۴

بِخور، که ساعتی دیگر نَبینی
زِ مشرق تا به مغرب هوشیاری ۵

بَرآوَر بینی و بویِ دِگَر جوی
که این بینی است آن بو را مِهاری ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۴۳۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۶۸۶ - اگریار مرا از من برآری
گوهر بعدی:غزل ۲۶۸۸ - صلا ای صوفیان کامروز باری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.