غزل ۹۰۵ - مریز آب رخ خود مگر برای شراب

مریز آب رخ خود مگر برای شراب
که در دو نشأه بود سرخ رو گدای شراب ۱

من این سخن ز فلاطون خم نشین دارم
علاج رخنه دل نیست غیر لای شراب ۲

هزار سال دگر مانده است ریزد آب
زلال خضر به آن روشنی به پای شراب ۳

حباب وار سر فردی از جهان دارم
بر آن سرم که کنم در سر هوای شراب ۴

به احتیاط ز دست خضر پیاله بگیر
مباد آب حیاتت دهد به جای شراب ۵

گره ز غنچه پیکان گشودن آسان است
نسیم نی چو شود جمع با هوای شراب ۶

همان گروه که ما را ز باده منع کنند
که عقل را نتوان داد رونمای شراب: ۷

کنند ساده ز خط کتابه مسجد را
اگر کتاب بگیرند در بهای شراب ۸

کنم به وصف شراب آنقدر گهرباری
که زهد خشک شود تشنه لقای شراب ۹

کدام درد به این درد می رسد صائب؟
که در بهار ندارم به کف بهای شراب ۱۰