غزل ۹۷۵ - جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست

جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرست
دور دور می پرستان است تا مینا پرست ۱

بر مراد ماست گردون تا قدح در گردش است
پشت ما بر کوه باشد تا خم از صهبا پرست ۲

از شراب عشق رنگی نیست موجودات را
عالمی قالب تهی کردند و این مینا پرست ۳

مور صحرای قناعت شو که برگ زندگی
گر پر کاهی است، در دامان این صحرا پرست ۴

نشأه می حلقه بیرون در گردیده است
بس که از خواب و خمار آن نرگس شهلا پرست ۵

بخت سبز از قلزم گردون سیمابی مجوی
گریه ای سر کن که آن عنبر درین دریا پرست ۶

دام عقل است آن که چشمش می پرد بهر شکار
چشم دام عشق از سیمرغ و از عنقا پرست ۷

یک سر بی کبر در نمرود زار خاک نیست
کاسه هر کس که می بینم ازین سکبا پرست ۸

گر زند صد دور، آبش بر قرار خود بود
کاسه هر کس که چون گرداب از دریا پرست ۹

ما سیه بختان سزاوار تبسم نیستیم
یک نظر گر می کند صائب به حال ما، پرست ۱۰