غزل ۱۰۰۱ - گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس است

گوش گیران قفس را نکهت گلشن بس است
دیده کنعانیان را بوی پیراهن بس است ۱

ظلمت شب های غم را لشکری در کار نیست
این سیاهی را فروغ باده روشن بس است ۲

عقل بیجا می کند پا از گلیم خود دراز
ذره را میدان جولان دیده روزن بس است ۳

از تنزل می توان دادن فلک را خاکمال
خاکساری سد راه جرأت دشمن بس است ۴

سیلیی خاموش سازد طفل بازیگوش را
عقل دعوی دار را یک رطل مرد افکن بس است ۵

چون نباشد دل به جای خود، زره دام بلاست
اهل جرأت را لباس جنگ، پیراهن بس است ۶

نیست صائب دیده ما بر فروغ عاریت
بی کسان را شمع بالین دیده روشن بس است ۷