غزل ۲۶۹۷ - بدید این دل درون دل بهاری

بِدید این دلْ دَرونِ دلْ بهاری
سَحَرگَه دید، طُرفه مَرغْزاری ۱

دَرو آرامگاهِ جانِ عاشق
دَرو بوس و کِنارِ بی‌کِناری ۲

که فِردوسَش غُلامِ آن گُلِسْتان
بهشت از سَبزه زارش شَرمساری ۳

به هر جانِبْ یکی حَلقه‌یْ سَماعی
به زیرِ هر درختی، خوشْ نِگاری ۴

اگر پیری دَرآیَد هَمچو کافور
شود گُلْ عارضی، مُشکینْ عِذاری ۵

چو شیر اُسْکُست جانْ زنجیرها را
رَمید آن سو چو مَجنونْ بی‌قَراری ۶

بِرَفتم در پِیِ جانْ تا کجا شُد
دَران رَفتن مرا بُگْشاد کاری ۷

بِدیدم طُرفه مَنْزِل‌‌هایِ دِلْکَش
وَلیک از جان نَدیدم من غُباری ۸

بگو رازِ مرا تا بازآید
وَگَر نایَد، بیا واپَسْ تو باری ۹

نشانی‌ها بیاوَر اَرْمَغانی
که تا تَن را کُنم من دارْداری ۱۰

کی است آن مَهْ خداوندْ شَمسِ تبریز
خداخُلْقی، عجیبی، نام داری ۱۱