غزل ۲۷۰۰ - ز هر چیزی ملول است آن فضولی

زِ هر چیزی مَلول است آن فُضولی
مَلولَش کُن خدایا از مَلولی ۱

به قاصد، تا بیاشوبَد، بِجَنگَد
بِدو گفتم مَلولی هست گولی ۲

بِخورْد آن بازیِ من، خشمگین شُد
مرا گفتا خَمُش دیوانه لولی ۳

نگوید هیچ را بَد، مَردِ این راه
مَبین بَد هیچ را، وَرْنی تو غولی ۴

بِگُفتم عینِ اِنْکارِ تو بر من
نه بَد دیدن بُوَد، یا بی‌حُصولی؟ ۵

مرا گفت او تَناقض‌‌هایِ بینا
بُوَد از مَصْلَحَت، نَزْ بی‌اصولی ۶

مُحالی گَر بگوید مَردِ کامِل
تو عینِ حالْ دانَش، ای حُلولی ۷

گَهی دَرَّد که داند، گَهْ بِدوزَد
گَهی شاهی کُند، گاهی رَسولی ۸

به تَاویلاتِ تو او دَرنَگُنجَد
که تو هستی فُصولی، او اصولی ۹

زِ خود مَنْگَر دَرو، از خود بُرون آ
که بر بی‌حَد ندارد حَدْ شُمولی ۱۰

خَمُش، ای نَفْس تازی هم بگویم
دوباره لا تَقولی، لا تَقولی ۱۱